My First Day at School Essay in Marathi: मला आजही अगदी स्पष्ट आठवतंय, तो दिवस जेव्हा मी पहिल्यांदा शाळेत पाय ठेवला. सकाळी लवकर उठलो. आईने मला नवीन निळी शर्ट आणि छोटी पँट घालून दिली. माझ्या खांद्यावर लाल रंगाची छोटी बॅग होती. त्यात फक्त एक पेन, एक छोटी नोटबुक आणि आईने ठेवलेली एक लाडूची गोळी होती. मी आईच्या हातात हात घालून निघालो. मनात उत्साह होता, पण थोडी भीतीही होती. शाळा कशी असेल? शिक्षिका कशी असतील? मुलं मला आवडतील का? हे सगळं विचार येत होते.
शाळेचं मोठं लाल गेट पाहताच माझं हृदय धडधडू लागलं. आतून मुलांचा आवाज येत होता. कोणीतरी हसत होतं, कोणीतरी धावत होतं. आई मला गेटपर्यंत सोडायला आली होती. तिने माझ्या डोक्यावर हात ठेवला आणि म्हणाली, “जा बाळा, आत जा. तुझी शिक्षिका खूप प्रेमळ आहे. घाबरू नको.” मी आईला घट्ट मिठी मारली आणि हळूच आत गेलो. पाय थरथरत होते, पण मी पुढे चाललो.
इयत्ता पहिलीचा वर्ग शोधला. दरवाज्यात उभं राहून आत डोकावलं. शिक्षिका हसत होत्या. त्यांनी मला पाहताच हाक मारली, “ये रे छोट्या, तुझं नाव सांग.” मी लाजून म्हणालो, “माझं नाव आरव आहे.” शिक्षिकांनी माझ्या गालावर हलकं थोपटलं आणि म्हणाल्या, “खूप छान नाव आहे आरव. जा, त्या बाकावर बस.” मी एका मुलीच्या शेजारी बसलो. तिचं नाव अनन्या होतं. ती मला हसून म्हणाली, “तुझी बॅग किती मस्त आहे! माझी पण अशीच आहे.” मीही हसलो. मग आम्ही दोघं हळूहळू बोलू लागलो. तिच्याशी बोलताना भीती कमी झाली.
शिक्षिकांनी आम्हाला ‘अ’ पासून ‘ज्ञ’ पर्यंत अक्षरं शिकवली. मला आधीच थोडं माहीत होतं, कारण आजोबा रोज सकाळी मला अक्षरं लिहायला सांगायचे. आजोबा म्हणायचे, “शाळेत जा, चांगलं शिक. मोठं होऊन डॉक्टर किंवा शिक्षक हो.” त्यांच्या त्या शब्दांमुळे मला शाळा जाण्याची मजा येऊ लागली. नंतर शिक्षिकांनी आम्हाला एक गाणं शिकवलं. ‘माझी शाळा सुंदर आहे’ हे गाणं आम्ही सगळे एकत्र गायलो. माझा आवाज थोडा मोठा निघाला, सगळे हसले. पण त्या हसण्यात प्रेम होतं, त्यामुळे मजा आली.
दुपारी ब्रेकची वेळ झाली. सगळी मुले मैदानात धावली. मीही गेलो. तिथे एक मुलगा बॉल घेऊन उभा होता. त्याचं नाव वेद होतं. त्याने मला पाहताच बॉल दिला आणि म्हणाला, “चल, फेक!” आम्ही दोघं बॉल खेळू लागलो. खूप छान वाटलं. अचानक बॉल दूर गेला. मी धावलो, पण पडलो. गुडघ्याला खरचटलं. वेद धावत आला. त्याने मला हात धरून उभं केलं आणि म्हणाला, “उठ, काही नाही. चल पुन्हा खेळू.” त्या क्षणी मला समजलं की शाळेत मित्र किती महत्त्वाचे असतात. ते मदत करतात, हसवतात आणि एकटं पडू देत नाहीत.
शाळेत अनेक छोट्या गोष्टी मजेशीर वाटल्या. पाण्याची बाटली हरवणं, पेन पडणं, शिक्षिकांचे प्रश्न सोडवणं. एकदा शिक्षिकांनी विचारलं, “तुम्हाला शाळेत काय आवडतं?” मी हात वर केला आणि म्हणालो, “मित्र आणि गाणी!” सगळे टाळ्या वाजवू लागले. मला खूप अभिमान वाटला.
शाळा संपली तेव्हा आई बाहेर वाट पाहत होती. मी धावत गेलो आणि आईला मिठी मारली. आईने विचारलं, “कसं वाटलं बाळा?” मी उत्साहाने म्हणालो, “आई, शाळेत खूप मजा येते! उद्या पुन्हा जाऊया ना?” आई हसली आणि माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला.
आज मी मोठा झालोय. इयत्ता आठवीत आहे. पण माझा शाळेतील पहिला दिवस आजही डोळ्यासमोर येतो. नवीन कपडे, आईची काळजी, शिक्षिकांचं प्रेम, अनन्या आणि वेदसारखे मित्र, छोट्या छोट्या आठवणी… सगळं काही खूप खास आहे. शाळा ही केवळ इमारत नाही, ती आपल्या बालपणाची सर्वात सुंदर जागा आहे.
मला वाटतं, प्रत्येक मुलाने शाळेचा पहिला दिवस आनंदाने साजरा करावा. थोडी भीती वाटली तरी धैर्याने पुढे जावं. कारण तिथेच खरे मित्र मिळतात, तिथेच स्वप्नं जन्म घेतात आणि तिथेच आपण खरंच शिकतो. माझा शाळेतील पहिला दिवस हा माझ्या आयुष्यातील सर्वात आनंदाचा आणि प्रेरणादायी दिवस आहे.
भारत सर हे मराठी भाषेचे आवडते लेखक आहेत. विद्यार्थ्यांना सोप्या भाषेत ज्ञान मिळावे या उद्देशाने ते विविध विषयांवर मराठी निबंध लिहितात. मराठी भाषेचा प्रसार व्हावा आणि विद्यार्थ्यांना उपयुक्त निबंध सहज मिळावेत म्हणून त्यांनी marathinibandh.com ही वेबसाइट सुरू केली आहे.